P A R O L A  E L E L E

 

 

 

 

Evet dostlar!

Zordur yalnızlık, dahada kötüsü

                                terkedilmek

Çok mutluyduk bir zamanlar

                            Köyümüzde

Sabahın ilk ışıklarıyla

Kalkan nenelerimiz,analarımız

Inekleri sağar,sütün ve

Eşkili ekmeğin kokusunu

Tattırırlardı bizlere.

Keyıfle açılan,sabah radyosunda

Ezgi kervanı ve köyümüzden köyümüze

Türk halk müzük şöleni

Padişah sofrası olurdu

Sabah kahvaltısı.

Nefis tereyağı,kaymak ve bal.

Köy meydanında toplanan sığırların

Toz duman gidişleri

Ve bir başka olurdu akşam ahırlarına

                                          Dönüşleri

Işte biz o tozu dumanı özledik.

Odalarda pardak kokusunun,

Yorğanlara sinmesini,

Uykudan güneşin ışıklarıyla uyanmasını

                                              Özledik.

Baharın,yazın,ilkbaharın ve

Kışın kısacası dört mevsimi özledik.

Özledik.

Gaz lambasında tatlı sohbetleri

Ve çocukca oyunları.

Dört gözle beklerdik

Bayramların gelişini,

Ağız tadında sarı burmalar,

Tel kadayıflar ve giyilecek ilk bayramlıklar.

Özledik.

Ayranlı çorbaları,özlü katıkları

Yanyana pınarın başında soğutan

Gelinlik kızlar.

İşte o günleri düşündükce

Yüreğim derinden derine sızlar.

Gelin dostlar

Köyümüze ölümün sessızliğini değil,

Coşkunun ve sevincin

Baharını yaşatalım.

                                             Hasan ÇEVİKER